sprookjes

Hieronder kan je een verzameling Chinese sprookjes lezen. Nieuwe sprookjes zijn altijd welkom. Laat dus een berichtje in mijn gastenboek achter als je nog een sprookje kent en niet op deze bladzijde staat. Niet van alle sprookjes is meer bekend van welke homepage ze zijn gehaald. Vind je dat ik onterecht van je tekst gebruik heb gemaakt, laat het me dan even weten en ik verwijder het sprookje van mijn homepage. Verder zijn niet alle sprookjes geschikt om aan kleine kinderen voor te lezen. 

Assepoester
De gefopte vos
De grafschenner
De hoge plaats van dubbel 9
De Keizer en de Chinese nachtegaal
De parelvisser
De tsja-tsja-ta-toe-toe en de feniks
De wijze man
Drakenbootfestival
Het gewaad van de koningstijger
Het verhaal van de vleermuis
Hoe iemand die het kleine begeert, het grote verliest

Assepoester

Er was eens, nog voor de tijd van Chin (222-206 voor Christus) en Han, een opperhoofd van een holengebied, die door de inboorlingen opperhoofd Wu werd genoemd. Hij huwde twee vrouwen, van wie er een stierf en hem een dochtertje naliet, genaamd Yeh Shen. Zij was zeer intelligent en handig in het bewerken van goud en haar vader hield erg veel van haar. Toen deze stierf, werd zijn slecht behandeld door haar stiefmoeder, die haar dikwijls dwong hout te hakken en haar naar gevaarlijke plaatsen zond om water te putten uit diepe bronnen.

Op een zekere dag ving Yeh Shen een visje dat iets langer was dan vijf centimeter, met rode vinnen en gouden ogen; zij name het visje mee naar huis en deed het in een vissenkom. Het groeide en groeide bij de dag en weldra was de kom er te klein voor. Toen liet zij de vis zwemmen in de vijver achter de woning. Yeh Shen was gewend hem te voeden met wat zij van haar eigen eten bewaarde. Als zijn bij de vijver kwam, zwom de vis naar de oppervlakte en legde zijn kop op de rand, doch als een ander aan de waterkant stond, verscheen hij niet.

Dit eigenaardige gedrag van de vis werd opgemerkt door de stiefmoeder, die dikwijls de wacht hield bij de vijver, doch nooit vertoonde de vis zich aan haar. Op een dag nam zij haar toevlucht tot een list. Ze zij tot het meisje:”Ben je niet moe van je werk? Ik zal je een nieuwe jurk geven.” Toen liet zij Yeh Shen haar oude kleding uittrekken en zond haar weg om water uit de put te halen die op enige honderden meters afstand lag. De stiefmoeder trok Yeh Shen haar jurk aan, en met een scherp mes in haar mouw verborgen, ging zij naar de vijver en riep de vis. Toen hij zijn kop boven het water uitstak, doodde zij hem. De vis was op dat moment meer dan drie meter lang en gekookt smaakte hij veel en veel beter dan welke andere vis ook. De stiefmoeder begroef de graten in een mesthoop.

De volgende dag keer Yeh Shen terug, doch toen zij aan de vijver kwam, zag zij dat de vis verdwenen was. Zij weende, tot een man met verward haar, in haveloze kledij, uit de hemel neerkwam en haar kalmeerde met  de woorden:”Huil niet. Je moeder heeft de vis gedood, zijn graten liggen begraven onder in een mesthoop. Ga naar huis en neem de graten mee naar je kamer en verberg ze daar. Wat je ook zult wensen, bid tot hen en je wens zal worden vervuld.”

Yeh Shen volgde zijn raad op en het duurde niet lang of zij had goud en sieraden en mooie kleren van zulk een kostbaar weefsel, dat ze het hart van elk meisje verrukt zou hebben.
Op de avond van het Holenfeest kreeg Yeh Shen de opdracht om thuis te blijven en op de boomgaard te passen. Toen het eenzame meisje zag dat haar stiefmoeder op veilige afstand was, doste zij zich uit in een groen zijden jurk en ging naar het feest. Haar zuster, die haar had herkend, zei tot de moeder:”Lijkt dat meisje niet opvallend veel op mijn oudere zuster?” De moeder scheen haar ook te herkennen. Yeh Shen die hun blikken bemerkte, snelde in zo’n haast weg, dat zij een van haar muiltjes verloor, dat in handen viel van de holbewoners. De moeder echter vond, thuisgekomen, haar stiefdochter slapend met de armen om een boom geslagen. Toen meende zij daar haar verdenking omtrent het fraai geklede meisje ongegrond was.

In de buurt van het holengebied lag een eilandenrijk dat T’o Huan heette. Door zijn sterke leger heerste het over vierentwintig eilanden, die zich uitstrekten over een zeeoppervlak van verscheidene duizenden meters. De holbewoners verkochten het muiltje aan het koninkrijk T’o Huan, waar het weer zijn weg naar de koning vond. De koning liet het de vrouwen van zijn huishouding aanpassen, doch het muiltje paste niemand.

De koning verdacht de inboorling die het muiltje had gebracht, ervan, het uit twijfelachtige bronnen te hebben; hij liet de man gevangennemen en martelen. De ongelukkige man kon echter niet zeggen van wie het muiltje afkomstig was. Ten slotte werd het aan de openbare weg neergezet en koeriers gingen van huis tot huis om diegene te arresteren die het tweede muiltje bezat.

Alle huizen werden doorzocht en Yeh Shen werd gevonden. Zij werd gedwongen de muiltjes aan te trekken en zij pasten haar precies. Zij verscheen in haar groenzijden jurk en op de muiltjes en zij zag eruit als een godin. Dit rapporteerden men de koning en hij bracht Yeh Shen naar zijn tehuis is zijn eilandenrijk, tezamen met de visgraten.

Nadat Yeh Shen het holengebied had verlaten, werden de moeder en de zuster gedood door rondvliegende stenen. Het holenvolk had medelijden met hen, legden hen in een groeve en richtte een graftombe op, die hen noemde: “de graftombe der spijtige vrouwen”. De inboorlingen vereerden hen als de godinnen van het huwelijk en welke vrouw dan ook, als zij hun een gunst vroeg het huwelijk betreffend, was zij overtuig dat haar wens vervuld werd.

De koning keerde naar zijn eiland terug en maakte Yeh Shen tot zijn hoofdvrouw. Gedurende het eerste jaar van hun huwelijk vroeg hij de visgraten zoveel jade en  kostbare dingen, dat deze weigerden zijn wensen nog verder in te willigen. Nu nam hij de graten en begroef ze dichtbij zee met een honderd schepels  parels, gevoerd met een gouden rand. Toen zijn soldaten tegen hem in opstand kwamen, ging hij naar de plek, doch de vloed had alles weggespoeld en tot op deze dag is er niets van teruggevonden.

Deze geschiedenis werk mij verteld door een oud dienaar van de familie Li-Shih-yuan. Hij stamt af van het holenvolk (de inboorlingenstammen) van Yangchow af en herinnert zich vele vreemde verhalen uit het zuiden.

(Bron: Lin Yutang, beroemde Chinese verhalen; foto rode vis: jup compagny)

--

De gefopte vos

Iedereen heeft een hekel aan de vos. De vos is gemeen en sluw en hij neemt altijd iedereen te pakken. Er is niemand in het bos die de vos niet heeft beet gehad. Iedereen wil het de vos zo graag betaald zetten, maar het is nog niemand gelukt. De vos is iedereen te slim af en heeft het altijd door als je een grap met hem uit wil halen. Maar er was een aap die de vos zo graag te pakken wilde nemen dat hij niets anders meer deed dan sluwe dingen verzinnen om de vos eens goed te grazen te nemen. Hij ging in een boom zitten. Daar bleef hij heel lang, net zolang totdat hij een meesterplan had bedacht. 
Snel ging hij naar beneden en rende naar de haas. De haas woonde gelukkig dichtbij, in een holletje in dezelfde boom. Hij vertelde de haas zijn plan. De haas was razend enthousiast. 'Dus,' zei de aap tegen de haas, 'als jij nou bovenop die heuvel gaat zitten, komt alles verder goed.'

Daarna ging de aap naar het hol van de vos. Daar zei hij tegen de vos: 'Vos, weet je wel wat het allerlekkerste eten op de wereld is?' De vos hield van eten dus hij luisterde aandachtig. 'Dat is het achterste van een paard. Ik heb het gister zelf gegeten! Maar, je kunt het maar op één manier krijgen. Je moet je staart aan de staart van een paard knopen. En dat moet zo'n stevige knoop zijn dat het niet losgaat als het paard schrikt en begint te rennen!' De vos was een beetje argwanend. Toen zei de aap dat hij net nog een paard had gezien dat in slaap was. 'Nee hoor,' zei de vos, 'ik geloof er helemaal niks van. Ik ga en jouw zwam verhalen doen me helemaal niks.'

De vos draaide zich om en liep weg. De aap ging ook weg. Hij ging in een boom zitten, vlakbij het paard dat sliep. Wat de aap gedacht had, gebeurde ook.
Nog geen tien minuten later kwam de vos terug. Hij was met een omweggetje naar de plek gegaan waar het slapende paard lag. De vos stond likkebaardend voor het paard. Toen maakte hij zijn eigen staart met een knoop vast aan de staart van het paard. Hij nam een grote hap uit de paardenbil.

Op het moment dat de vos zijn tanden in het paard had gezet, werd het paard met een schok wakker. Hij stond direct op, hinnikte en galoppeerde heel hard weg. De vos had allang het paard losgelaten, maar zijn staart zat nog aan de staart van het paard.
Kilometers lang werd hij meegesleurd. 'Au, au, stop toch, alsjeblieft!' was er in het hele bos te horen. Toen het paard eindelijk stil stond was de rug van de vos helemaal kapot en zijn bek zat vol zand en modder.

De aap had alles kunnen zien vanuit zijn plekje in de boom. Op het moment dat het paard weg galoppeerde, begon de aap te dansen en te springen van blijdschap. Maar de takken van de boom konden dat niet aan. De aap viel uit de boom en kwam heel hard neer op zijn kont. 

Ook de haas had alles gezien vanaf de heuvel. Hij moest zo hard lachen toen hij zag dat de vos door het paard gesleept werd, dat zijn bovenlip scheurde. Sinds die tijd hebben apen een rode kont en hazen gespleten bovenlippen. En paarden gaan maar éven op de grond liggen als ze moe zijn en zorgen ervoor dat ze niet helemaal inslapen. De vossen hebben sinds die dag vlekken op hun pels.

--

De grafschenner

In Hangtsjou was een man die Dzjoe heette. Hij leefde van het beroven van graven. Hij had een stuk of zes, zeven gezellen om zich heen verzameld. In het holst van de nacht, als alles zwart en duister was, namen ze hun houwelen ter hand en zwierven door de omgeving. Ze waren er ontevreden over dat ze veel meer dorre beenderen vonden dan goud en zilver. Daarom maakten ze een geestenaltaar om erachter te komen waar er schatten verborgen lagen.

Op een dag naderde de bergkoning het altaar en gaf hun de volgende spreuk: ‘jullie openen graven en steelt de haven van de doden. Dat is erger dan roof en diefstal. Als jullie hier geen verandering in brengen, zal ik jullie het hoofd laten afslaan.’

Dzjoe schrok uitermate en gaf zijn beroep op, meer dan een jaar lang. Maar omdat zijn gezellen niets hadden om van te leven, verleidden ze hem ertoe de geesten nogmaals op te roepen. Om het nog een keer te proberen, deed hij zoals gezegd. Er naderde een geest die sprak: ‘ik ben een watergeest van de Westzee. Daar staat een pagode met aan de voet ervan een stenen bron. Westelijk daarvan ligt het graf van een rijk man. Dat kunnen jullie openen en je zult duizend zilverstukken vinden.’

Dzjoe was zeer verheugd en ging met zijn gezellen, de houweel op zijn schouder, erheen. Overal zochten ze naar de stenen bron, zonder hem te vinden. Terwijl ze rondzwierven, was het alsof een stem hun in het oor fluisterde: ‘is dat niet een bron, daaronder de wilgenboom ten westen van de pagode?’ Ze zochten en een vonden dichtgegroeide, droge bron. Ze groeven drie, vier voet diep en stieten op een stenen sarcofaag*, die buitengewoon groot was. Maar hoe de gehele bende zich ook inspande, ze konden hem niet optillen. Toen spraken ze tot elkaar: ‘in het klooster van de stilte is een bonze die een toverspreuk heeft, waardoor men ijzeren staven kan laten vliegen. Als men die honderd keer zegt, dan zal de sarcofaag vanzelf opengaan.’

Ze gingen naar de bonze en beloofde hem een deel van de buit. De bonze was ook een schurk. Toen hij hun woorden hoorde, kwam hij toegelopen. Hij zei zijn toverspreuk meer dan honderd keer en de sarcofaag ging een beetje open. Toen strekte zich een zwarte arm uit van wel een vadem lang die de bonze in de sarcofaaf trok, hem aan stukken scheurde en opvrat dat vlees en bloed in het rond spatten en met doffe klappen op de grond vielen. Dzjoe en zijn bende liepen van schrik alle richtingen uit. Toen ze de volgende dag terugkwamen om nog eens te kijken was er nergens een bron te zien.

In het klooster van de stilte miste men een bonze. Allen wisten dat Dzjoe hem geroepen had. Ze klaagden Dzjoe bij de rechter aan. Dzjoe verloor bij de rechtszaak zijn gehele vermogen en verhing zich tenslotte in de kelder.

* Het woord 'sarcofaag' komt van het Griekse woord 'sarkophagos' (Σαρκοφαγοσ). Dit betekent letterlijk 'vlees etend'. Dit slaat op het Hellenistische (Griekse) idee dat de steen die voor de doodskisten gebruikt werd, in feite de inhoud ervan consumeerde.

--

De hoge plaats van dubbel 9

De hoge plaats van dubbel 9 Heel lang geleden leefde er in het district Runan iemand die Heng Jing heette. Zijn beide ouders waren nog in leven en hij had vrouw en kinderen. Met zijn allen leefden ze van een paar kleine schrale akkers die ze ijverig bewerkten, en ook al hadden ze het niet breed, toch hadden ze genoeg te eten om zich erdoorheen te slaan. Maar onverwachts werden ze door het ongeluk getroffen. Langs beide oevers van de rivier de Ru brak de pest uit en iedereen werd daarmee besmet. De lichte gevallen moesten het bed houden, de zware gevallen verloren hun leven. Lijken lagen overal, want er was niemand om ze te begraven. In dat jaar stierven ook de ouders van Heng Jing aan die ziekte.

Al in zijn jeugd had Heng Jing volwassenen horen vertellen dat er in de rivier de Ru een pestspook woonde dat ieder jaar te voorschijn kwam om rond te waren tussen de mensen, en waar hij kwam, daar bracht hij de besmettelijke ziekte van de pest met zich mee. Toen Heng Jing van zijn ziekte was hersteld was hij vastbesloten een leraar te zoeken die hem zou kunnen leren het pestspook te verslaan en zo het volk te bevrijden van deze plaag. Toen hij hoorde vertellen dat er in de zuidoostelijke bergen een onsterfelijke woonde die Fei Changfang heette, pakte hij meteen wat kleren bij elkaar en trok de bergen in om hem te zoeken. Toen Heng Jing het gebergte was binnengetrokken had hij geen enkel idee waar, tussen de honderden pieken en duizenden toppen, de onsterfelijke zou wonen. Maar zonder de ontberingen te vrezen zocht hij de ene berg na de andere af en stak hij de ene beek na de andere over. Toen hij op een dag zo verder trok zag hij opeens een sneeuwwitte duif voor zich staan, die onophoudelijk naar hem knikte. Heng Jing wist niet waarom, maar hij beantwoordde de groet. Plotseling vloog de duif op om een meter of vijf, zes verderop weer neer te strijken en opnieuw onophoudelijk naar Heng Jing te knikken.

Toen Heng Jing dichterbij kwam, vloog de duif weer op. Heng Jing had het nu begrepen en hij volgde de duif steeds verder. Toen ze nog enkele bergen waren overgetrokken kwamen ze op een plaats waar tussen de donkere dennen en groene cipressen een oude tempel stond, en op het langwerpige bord boven de poort van de tempel stond in gouden karakters geschreven: "Woning van de onsterfelijke Fei Changfang". De duif liet Heng Jing in de steek om in de lucht boven de binnenplaats koerend rond te vliegen.

Toen Heng Jing bij de poort kwam, bleek de zwartgelakte deur stevig gesloten. Vervuld van zijn oprechte verlangen knielde hij buiten voor de poort neer, en hij waagde het niet ook maar een vin te verroeren. Hij bleef daar twee dagen en twee nachten onafgebroken liggen tot op de derde dag plotseling de poort werd geopend. Hij zag een oude man met witte haren, die vriendelijk glimlachend tegen hem zei: "Mijn discipel, u bent oprecht in uw verlangen het volk van een plaag te bevrijden.

Volg mij naar de binnenplaats."Heng Jing besefte dat dit de grote onsterfelijke Fei Changfang was en na enkele malen voor hem gebogen te hebben volgde hij hem naar binnen. Fei Changfang schonk Heng Jing een "groene drakenzwaard ter onderwerping van demonen"en Heng Jing oefende daarmee van de vroege ochtend tot de late avond, en zelfs tot diep in de nacht, zonder zich om het uur van de dag te bekommeren. Op een dag, toen Heng Jing aan het oefenen was, kwam Fei Changfang op hem toe en zei: "Dit jaar, op de negende dag van de Negende Maand, zal het pestspook van de rivier de Ru weer te voorschijn komen. Jij moet nu dadelijk naar je dorp terugkeren om het volk van de plaag te bevrijden. Ik geef je een bundel kornoeljebladeren en een fles chrysanten wijn. Laat de ouden van je dorp het gevaar ontlopen door een hoge plaats te bestijgen."Toen de onsterfelijke was uitgesproken gaf hij een teken met zijn hand en zijn kraanvogel kwam met gespreide vleugels uit een oude cypres aanvliegen om neer te strijken voor Heng Jing.

Heng Jing zette zich schrijlings op de rug van de kraanvogel en vloog naar Runan. Nadat Heng Jing naar zijn dorp was teruggekeerd, verzamelde hij zijn verwanten en vertelde hij aan iedereen wat de onsterfelijke tegen hem had gezegd. Op de negende dag van de Negende Maand besteeg hij met zijn vrouw en kinderen, zijn verwanten en de oudsten van het dorp een heuvel in de buurt. Hij deelde aan iedereen een kornoeljesblad uit en legde uit dat als ze dat op hun lichaam droegen het pestspook hen niet zou durven benaderen. Bovendien gaf hij iedereen een slok chrysantenwijn en legde uit dat ze niet door de pest besmet konden worden wanneer ze deze chrysantenwijn hadden gedronken.

Nadat hij zo voor zijn verwanten had gezorgd, ging hij met zijn groene drakenzwaard ter onderwerping van demonen terug naar huis, waar hij geheel alleen in zijn kamer bleef zitten wachten op de komst van het pestspook om dat monster in een gevecht te kunnen onderwerpen. Niet lang daarna hoorde hij opeens de rivier de Ru woedend tekeergaan terwijl een woeste wervelwind opstak. Het pestspook kwam uit het water en liep de oever op.

Hij trok door de dorpen, maar in geen enkel huis zag hij ook maar iemand, totdat hij, toen hij toevallig omhoog keek, zag dat de mensen zich allemaal bovenop de hoogste heuvel hadden verzameld. Hij sloop naar de voet van de berg, maar de lucht van de wijn stak in zijn neus en de sterke geur van de kornoelje verscheurde zijn longen zodat hij niet dichterbij durfde te komen om de berg te beklimmen, en hij zich weer omdraaide en het dorp binnenliep. Toen hij daar één man rechtop gezeten in zijn kamer zag wachten, slaakte hij een kreet en stortte zich op hem. Zodra Heng Jing het pestspook op zich zag toestormen, ging hij de strijd met hem aan door zijn zwaard te laten dansen. Toen ze een aantal ronden hadden gestreden bleek het pestspook hem niet te kunnen overwinnen en sloeg het op de vlucht. Met een zwaai wierp Heng Jing hem het groenedrakenzwaard ter onderwerping van demonen achterna. Het zwaard, een koud licht uitstralend, bleef het pestspook achtervolgen tot het pestspook, in hart en buik doorstoken en doorboord, dodelijk gewond ter aarde stortte. Van toen af aan had de bevolking langs de beide oevers van de rivier de Ru niet meer te lijden onder het pestspook, en de mensen vertelden elkaar van vader op zoon en van zoon op kleinzoon door, tot op de dag van vandaag, het verhaal van hoe men op de negende dag van de Negende Maand het gevaar ontlopen was door een hoge plaats te beklimmen en hoe Heng Jing met zijn zwaard het pestspook had vermoord! 

(Bron: www.beleven.org)

--

De Keizer en de Chinese nachtegaal

Aan het paleis grensde de paleistuin. Ook deze tuin was een wondertje van schoonheid. De tuin was zo groot, dat niemand wist waar de tuin eigenlijk ophield. Zelfs de tuinman wist dat niet. Wel wist hij dat, als je een halve dag je neus achterna liep, je bij een groot, donker woud kwam. Op een open plek in dit woud stonden drie blauwe sparren. En in één van de sparren woonde een nachtegaal. En die nachtegaal kon zingen! Hij zong zo mooi, dat de tranen je na een tijdje over de wangen biggelden. Zonder dat je het merkte.

Vanuit de hele wereld kwamen mensen naar het hof van de keizer om zijn prachtige paleis en zijn beeldschone tuin te bewonderen. Ze riepen "OH!" en kijk daar eens!" Of ze waren gewoon stil van al het moois dat ze aanschouwden. Maar over één ding waren ze het allemaal eens: het allermooiste was het gezang van de nachtegaal. Daar kon niets tegen op. Weldra was de nachtegaal bekend in de hele wereld. Geleerden schreven dikke boeken over het paleis en de wonderlijke nachtegaal. Dichters dichten over de nachtegaal. Op een dag kwam één van die gedichten in de handen van de keizer, die in zijn pyjama een kopje Chinese thee zat te drinken. Tevreden bladerde hij in een boek. Het boek ging over de schoonheid van het paleis... nou, dat las hij graag. Opeens werden zijn ogen zo rond als schoteltjes. "Nachtegaal?", riep hij. "Ik weet van geen nachtegaal. Moet ik in een boek lezen dat er een bijzondere nachtegaal in mijn tuin zingt! Hofmaarschalk" brulde hij razend. Daar kwam de hofmaarschalk al aanhollen. Deze man, deze hofmaarschalk, vond zichzelf zo deftig, dat hij nooit het woord tot iemand van mindere afkomst richtte. Het was een echte klier, die hofmaarschalk.

"Waarom weet ik niets over dei nachtegaal die in mijn tuin leeft?" "Nachtegaal?", sprak de hofmaarschalk. "Puh! Die ken ik niet. Die is nog nooit aan het hof voorgesteld!" "Ik wil dat die nachtegaal hier vanavond komt zingen! Zorg dat je hem vindt!" De hofmaarschalk snelde het keizerlijke vertrek uit. Op zijn vilten pantoffeltjes haastte hij zich door het paleis. Hij vroeg het aan iedereen die hij tegenkwam of ze weleens van een nachtegaal hadden gehoord. Hij vroeg het aan de dokter en aan de advocaat. Aan de hoofdkok en aan de opperstalmeester. Hij vroeg het zelfs aan de keukenmeid. Maar niemand wist er iets van. Gerustgesteld keerde hij terug naar de keizer. "U moet niet alles geloven wat u leest, Sire, die vogel bestaat niet", sprak hij ferm. "Drommelse lakei!", barstte de keizer uit. "Pardon Sire, ik ben uw hofmaarschalk!" Maar de keizer luisterde niet. "Dat boek waar ik dit in heb gelezen, kreeg ik van de keizer van Japan. En die liegt niet. Heb je dat gehoord? Ga die vogel voor me zoeken. En is hij er vanavond niet, dan zal mijn hele hofhouding vanavond gekieteld worden. Heel lang. Direct na het eten!", vervolgde hij grimmig.

Even later was het een drukte van belang in het paleis. Want nu haastte de hele hofhouding zich op de vilten pantoffeltjes door het paleis. Want gekieteld worden, direct na het eten? Nee. daar had niemand zin in. "Naaaaachtegaal, naaaaachtegaal!", hoorde je door het paleis. Uiteindelijk bereikte dit geroezemoes een klein keukenmeisje met brutale vlechten sproeten op haar neus. "Nachtegaal?", zei ze. "Natuurlijk ken ik die. Ik breng 's avonds altijd wat etensrestjes naar mijn arme moeder en als ik dan door het bos loop, dan hoor ik hem. Hij zingt zo mooi, dat ik ervan moet huilen."

"Geweldig! Ik bevorder je tot hulpkokkin!", riep de hofmaarschalk. "En je mag één keer per week de keizer zien eten als je me nú naar die nachtegaal brengt!" Daar had het meisje wel oren naar. De etende keizer kon haar gestolen worden, maar hulpkokkin! Dat had ze har hele leven al willen zijn!

En daar gingen ze het bos in. Het kleine meisje met de vlechten, de hofmaarschalk en de hele hofhouding. Voor de gelegenheid hadden ze hun slofjes omgewisseld voor leren laarzen, want je weet het maar nooit in zo'n bos!

Onderweg hoorden ze heel vaag in de verte een koe loeien. "Oh", kirde een hofdame. "Nachtegaal! Hoe mooi!" "Dat is slechts een koe, mevrouw", zie het meisje. "Een roodbonte als ik me niet vergis." Even later zei de hofmaarschalk: "Maar nu hoor ik hem toch heus. Tjonge, het lijkt wel een heel koor!" "Dat zijn de kikkers, meneer", glimlachte het meisje. Even later hoorden ze het: een beeldschoon gezang klonk door het groen. Iedereen stond stil om te luisteren. Daar! Daar zit hij, wees het meisje met de vlechtjes. "Ach, wat een eenvoudige verschijning", sprak de hofmaarschalk teleurgesteld. "Wat is hij grijs en grauw!" Het meisje deed alsof ze de maarschalk niet hoorde. "Oh nachtegaal", riep ze, "wil jij zingen voor de keizer?" "Met het grootste plezier", tjilpte de nachtegaal en hij liet een paar trillers horen. "Eerwaarde nachtegaal", zei de hofmaarschalk, "De keizer is niet hier. Hij nodigt u uit om vanavond op het hof te komen zingen. En dat is een hele grote eer, weet u!" "Om eer geef ik niet", zei de nachtegaal. "Maar ik zal voor uw keizer zingen."

Het paleis was versierd met lampionnen en gekleurde slingers. En de keizer had zich nog eens goed laten oppoetsen in de tobbe. Glimmend van de zeep zat hij op zijn porseleinen troon. De hele hofhouding was aanwezig. Toen zong de nachtegaal. Hij zong zo prachtig, dat de tranen van ontroering de keizer in de ogen schoten. De nachtegaal zong en zong en zong. Iedereen voelde zich tot op het diepste van zijn ziel geraakt. "Wat mooi", zuchtte de keizer. "Nachtegaal, hoe kan ik je belonen?" De nachtegaal sprak beleefd: "Mijn mooiste beloning zijn de tranen in uw keizerlijke ogen, meer wens ik niet!"

Vanaf  die tijd moest de nachtegaal aan het hof blijven en kreeg hij een eigen gouden kooi, waar hij drie keer per dag uit mocht. Dan gingen er twaalf bedienden met hem mee, die allen een zijden lint vasthielden dat aan één van zijn pootjes was vastgebonden. Tja, veel meer plezier was er niet te beleven voor de nachtegaal.

Op een dag kwam er een groot pakket voor de keizer. "Kijk, weer een boek over mijn beroemde nachtegaal", mompelde hij. Maar het was geen boek. Het was een gouden, nagemaakte nachtegaal, bezaaid met de kostbaarste juwelen en robijnen. Er zat een lintje om zijn hals en daarop stond geschreven:  

de nachtegaal van de keizer van Japan is nietig vergeleken bij die van  de keizer van China

Je kon de vogel opwinden en dan zong hij nét als de echte nachtegaal, terwijl zijn zuiver gouden staartje op en neer wipte. Het was werkelijk een alleraardigst tafereel. De keizer klapte in zijn handen van vreugde. "Nóg een nachtegaal, ze moeten samen zingen. Een duet!" Maar dat ging niet zo gemakkelijk. Want de echte nachtegaal zong gewoon waar hij zin in had, terwijl de kunstnachtegaal steeds hetzelfde Japanse slaapliedje zong. Het was niet om áán te horen "Laat de kunstvogel alleen zingen", zei de hofkapelmeester. En iedereen luisterde vol bewondering naar de klanken van de kleine kunstvogel. "Laat nu de echte nachtegaal maar eens wat zingen. Dan kunnen we ze vergelijken." Maar die vogel was gevlogen. Door het open raam. De donkere nacht in.

"Ach, we hebben hem niet nodig", zei de hofmaarschalk die altijd een beetje jaloers was geweest op de nachtegaal die zoveel aandacht kreeg. En hij begon een lange toespraak waarin hij zei dat de nepnachtegaal veel beter, mooier en betrouwbaarder was dan de echte nachtegaal. Nou, daar was iedereen het snel over eens. "Toon hem aan het volk! Iedereen moet de nachtegaal horen!", riep de keizer. Het volk juichte van enthousiasme.
Ze klapten in hun handen, zeiden "YES" in het Chinees en keken elkaar ontroerd aan. De kunstnachgaal kreeg een zijden kussen naast het keizerlijk bed. Elke avond en ochtend liet de keizer de vogel zingen. En als hij 's nachts de slaap niet kon vatten, dan liet hij de kunstvogel zingen tot hij met een glimlach om zijn mond in slaap viel.

Op een dag gebeurde er iets verschrikkelijks. De keizer lag in bed naar zijn kunstnachtegaal te luisteren toen: Kloink. Krrr... krrr... krak. Er spring een metalen veer uit het vogeltje en het was stil. Doodstil. De keizer liet onmiddellijk de hofdokter komen, maar ja, deze kon niet veel beginnen met zijn pilletjes en poedertjes. En de keizerlijke horlogemaker kreeg er na een nacht lang prutsen alleen de eerste twee tonen uit.

De keizer was ontroostbaar. Hij was zo overweldigd door verdriet dat hij ziek werd. Heel ziek. De mensen in het paleis durfden alleen maar fluisterend over de keizer spreken. En het volk leefde in angst en beven, want iedereen hield van de keizer. Bleek, koud en slapjes lag de keizer in zijn bed. Men fluisterde dat hij misschien al dood was, maar niemand durfde gaan kijken.

Maar de keizer was niet dood. Hij tuurde door zijn wimpers heen naar de man, die door het open raam naar binnen scheen. Hij kon bijna geen adem halen. Toen hij zijn ogen open sloeg, zag hij waarom: op zijn borst zat de dood in eigen persoon. De dood had de gouden keizerkroon op zijn hoofd, het keizerlijk vaandel in zijn ene en het keizerlijk zwaard in zijn andere hand. Het was een gruwelijke aanblik. En uit de plooien van de gordijnen staarden vreemde gezichten hem aan. Er waren aardige gezichten bij, maar ook monsterlijke; dit waren de goede en de slechte daden die de keizer in zijn leven had verricht. De vriendelijke gezichten zeiden: "U was een goede keizer!" Maar de monsterlijke gezichten spraken veel harder. "Weet u nog u gemeen u toen was...  En weet u dit nog, en dit en dit?" Steeds harder schreeuwden ze de keizer zijn zonden toe. De keizer drukte zijn handen tegen zijn oren. "Nee! Was ik zo slecht? Het spijt me. Dit kan ik niet meer horen. Muziek! Muziek! Och vogel", sprak hij tot de kunst nachtegaal. "Zing toch. Alles zal ik je geven!" Maar de kunstvogel bleef zwijgen. "Goed", sprak de keizer. "Geen muziek meer in mijn leven. Dan moet ik maar dood." En het werd stil in de kamer. Doodstil...

Tot er opeens een parelend geluid weerklonk. Het was de kleine grauwe nachtegaal. Hij zong, hij zong en zong... zo prachtig dat de geesten verbleekten en de keizer weer wat kleur op zijn wangen kreeg. Zelfs de dood luisterde. "Zing toch door", riep de dood toen de nachtegaal even zweeg. "Alleen als je dat gouden zwaard van de keizer geeft, en het keizerlijk vaandel en de gouden kroon", sprak de vogel. Dat deed de dood.
De nachtegaal zong toen over het verre kerkhof, waar de maan de grafzerken beschijnt, waar de lelies geuren en waar het gras doordrenkt is van mensentranen. De dood kreeg zo'n verlangen naar her kerkhof, dat hij als een koude witte nevel door het open raam naar buiten vloog.

"Mijn eeuwig dank, nachtegaal", sprak de keizer met tranen in zijn ogen. "Hoe kon ik zo wreed zijn. Ik heb je uit mijn rijk verbannen en nu red je mijn leven. Hoe kan ik je belonen?" "U hoeft mij niet te belonen", tjilpte het vogeltje. "U heeft mij beloond toen ik de eerste keer dat ik zong tranen in uw ogen zag. Ga nu slapen en word weer beter. Ik zal voor u blijven zingen." En terwijl de nachtegaal zong, viel de keizer in slaap.

Toen de eerste zonnestraaltjes door het raam naar binnen schenen, werd de keizer verkwikt wakker. "Je mag me nooit meer verlaten", zei hij. "Ik heb mijn nestje in het bos", sprak de vogel. "Maar ik zal komen wanneer u maar wilt. Dan zal ik zingen over het goed en het kwaad en over vreugde en verdriet in uw rijk. Want ik kom overal, bij de rijke keizer en de arme houthakker in het bos, Alleen één ding moet u mij beloven." "Wat je maar wilt", riep de keizer uit.
"Vertel nooit dat het een kleine vogel is, die u de geheimen van uw rijk vertelt. Dan kunt u nog heel lang rechtvaardig en goed regeren." "Dat beloof ik", zei de keizer.

Toen ging de deur zachtjes open. De hofmaarschalk en de kamerdienaren kwamen binnen om afscheid te nemen van de dode keizer, maar de keizer zei vrolijk "goedemorgen".

--

De parelvisser

Er was eens een oude visser in China. Het was een arme visser en hij had een vrouw en maar 1 zoon, Siu. Het leven op de sampan was zwaar. Er waren heel veel vissers en de vangsten waren niet altijd zo goed.

Op een dag riep de oude visser zijn zoon bij zich. De oude man voelde zich al een aantal dagen niet goed en hij voelde dat zijn einde nabij was. 'Zoon', sprak de oude man 'Ik voel dat ik niet lang meer te leven heb. Het leven is altijd te kort om er echt wat van te maken. Maar ik heb een aantal dingen geleerd in mijn leven! Ik heb niet veel dat ik je kan nalaten maar er is één ding dat heel erg belangrijk is. Je moet het weten! Zorg goed voor de vogel! Zolang de vogel in je bezit is zul je het goed hebben. Ik weet het pas sinds kort, maar ik weet het zeker. Zorg er goed voor!' De zoon keek zijn vader verwart aan. 'U bedoelt dat beest in die kooi die buiten onder het afdak hangt? Hoe bedoeld u dat ik daar goed voor moet zorgen?'. De oude man kucht en herhaald: 'Zorg er goed voor! Het is het enige dat je zult erven, maar het is van onschatbare waarde!'

De volgende dag zeilde Siu uit om die dag aan de riviermonding zijn netten uit te gooien. Het was mooi weer maar veel vis zat er niet in de netten. Met maar een kleine vangst kwam hij 's avonds aan de afslagsteiger. 'Als dat nog langer zo door gaat moet ik toch maar eens wat anders proberen.' sprak hij in zichzelf, 'Laatst hoorde ik van een parelvisser dat de zaken daar boven verwachting gaan. Maar ja, daarvoor heb ik wel wat geld nodig anders krijg ik dat nooit klaar.'

Toen Siu 's avonds laat thuis kwam en zijn boot naast die van zijn vader afmeerde merkte hij meteen dat er iets mis was. Zijn moeder was er niet om hem te verwelkomen. Toen hij de kleine kajuit van zijn vaders boot binnenstapte hoorde hij zijn moeder zachtjes huilen. Hij kwam wat dichter bij en zag het bleke gezicht van zijn vader.

De volgende morgen voer Siu niet uit. Hij moest de voorbereidingen treffen voor de ceremonie van zijn vader. De hele familie moest worden gewaarschuwd en er moest hout komen en eten en drinken en er moest een bericht naar de wal. Siu had het druk met al dat geregel. En hij had niemand die hem erbij kon helpen want hij was de enige zoon.

Twee dagen later zat Sui op het achterdek van zijn sampan en dacht terug. Alles was goed gegaan. Zijn vader was in het kleine bootje vol takken en vuur langzaam de zee opgedreven. Na enige tijd had het vuur het bootje zo verwoest dat het geheel langzaam en met veel gesis was gezonken. Het enige wat nog over was, waren de gedachten aan de oude visser. Toen herinnerde Siu zich opeens het laatste gesprek met zijn vader. 'Zorg goed voor de vogel, zorg goed voor de vogel!.' 'O jee de vogel. Die had al een aantal dagen geen eten meer gehad.'

Hij ging meteen naar de boot van zijn moeder en zag dat zijn moeder met de vogelkooi op schoot zat. Zij was de vogel niet vergeten. De vogel floot een vrolijk liedje en had het schijnbaar erg naar zijn zin. Toen zijn moeder hem zag reikte ze hem de kooi aan en zei. 'Je vader wilde dat je de vogel zou krijgen als hij was overleden. Neem hem van mij over en zorg er goed voor.'

Bij zonsopgang vertrok Sui de volgende morgen weer naar zee. Het was heet die dag. De zon scheen en er leek weer een slechte visvangst op komst. De vogel had het echter prima naar zijn zin. Hij zat in zijn kooi onder het afdakje en floot alsof zijn leven ervan af hing. Tot grote verbazing van Sui had hij een heel goede dag. Het leek wel alsof de vis om zijn boot bleef hangen. Elke keer als hij zijn net uitwierp zat die vol met vis en hij moest vroegtijdig terug naar de afslag omdat de boot de vracht niet meer kon houden. Dat ging zo een aantal dagen door en Siu had al snel het bedrag bij elkaar dat hij nodig had om Parelvisser te worden.

Zijn moeder had zo haar twijfels. Doe het nou niet had ze een aantal keren tegen Siu gezegd, maar Siu was vastbesloten. In de parelvisserij lag zijn toekomst. Hij verkocht zijn netten en vislijnen en voer uit. De parelvissers waren niet blij met de komst van Siu. Nog een concurrent. Er ontstond zelfs een kleine ruzie toen de parelvissers ontdekten dat de onervaren jongen aan het einde van de dag met een grotere oogst thuiskwam. Het ging Siu goed. Het duurde niet lang of hij had een vermogen verdiend met het parelvissen.

Tijdens een rondreis over de landerijen ontmoette hij een leuke boerendochter. Hij trouwde en ging aan wal wonen. Dat was heel bijzonder, dat deed een visser nooit. Maar Siu dacht, 'Zo kan ik mijn lieve moeder toch nog een onbezorgde oude dag bezorgen.' Hij kocht een huis in ShiYan, midden tussen de landerijen van zijn schoonvader en liet zijn moeder overkomen.

De vogel kreeg een mooie plaats in de kamer. Maar toch voelde Siu zich vanaf het moment dat hij het huis betrok niet prettig. Het was een prachtig huis en hij had een lieve vrouw en zijn moeder had het prima naar haar zin, maar er was iets niet in orde. Het vogeltje floot niet meer ondanks zijn prachtige kooi en al het overheerlijke voer. Siu voelde zich ondanks alle geluk zelf ook erg bedroefd en het leek wel alsof niets meer wilde lukken. Tot overmaat van ramp stierf de kleine vogel een maand nadat hij in het huis was komen wonen.

Siu wilde weg van deze prachtige plek. Hij voelde diep in zich een drang om op reis te gaan. Hij liet zijn vrouw en zijn moeder in het huis achter en ging op reis. Zijn gevoel zei dat hij naar het noordoosten moest reizen. De mensen onderweg waren vriendelijk en hulpvaardig. In Song gang zag hij een jongen langs de kant van het pad. Hij lag in de schaduw van een grote boom onder een deken te slapen. Siu ging naast hem zitten en de jongen kwam onder zijn deken vandaan. Hij was niet erg spraakzaam en scheen erg veel moeite te hebben met het uitbrengen van de woorden. Siu gaf de jongen wat droge vis uit zijn ransel. Samen aten zij en met handen en voeten kwam een gesprek op gang. De jongen maakte met zijn vinger tekeningen in het zand en Siu maakte gebaren met zijn handen. Na een lange gezellige middag wilde Siu maar weer eens verder. Maar voor hij ging drukte de jongen hem een stukje doek in de handen. Daarop waren een aantal Chinese tekens te zien, maar Siu kon de tekens niet lezen. De jongen maakte hem duidelijk dat hij naar Daliang moest gaan en wees met zijn arm in noordoostelijke richting.

Die avond sliep Siu in een gasthuis in Song-gong. Hij voelde zich gelukkig en sliep als een roos. Van de huisbaas hoorde hij dat hij alleen in Daliang kon komen door eerst naar Kanton te reizen. Het was geen moeilijke reis. De weg liep door een gebied met veel landbouw en bij de boeren kon hij altijd wel iets te eten kopen.

Van Houjie ging het naar Dongguan en vandaar naar Xintang. Daar ontmoette hij een oude man toen hij achter een bak met rijst met vis en groente zat. Siu vertelde hem waarom hij op reis was gegaan en hoe het hem tot nu toe was verlopen. De oude man luisterde vol aandacht en aan het einde van de avond zei hij tegen Siu. 'Je hebt een lap van de jongen gekregen. Daarop staat in oud Chinees dat je de vogel moet kopen die je op de markt van Daliang wordt aangeboden.' Siu kijkt de man vol verbazing aan. Hoe weet deze man dat hij een doek heeft gekregen van de jongen en hoe weet hij wat daar op staat? De man staat op en loopt weg. Siu loopt er achter aan maar kan hem niet meer inhalen, hoe hard hij ook loopt. Opeens is de oude man verdwenen en Siu keert terug naar de herberg.

De volgende dag komt hij aan in Kanton. Het is een grote drukke stad vol mensen en dieren. De mensen zijn er vriendelijk maar ook waakzaam. Er lijkt wat in de lucht te hangen en tijdens een praatje met een jonge magere vrouw komt hij erachter dat de mensen bang zijn voor een overstroming van de rivier. Het regent al dagen lang in het gebied en er waren al berichten dat het water buiten de oevers was getreden een eind stroomopwaarts. De mensen wisten dat als het daar al overstroomt dat het dan in de stad nog veel erger is. Siu kreeg dan ook het advies om hier niet te blijven maar om meteen door te reizen. Deze goede raad volgde hij maar wat graag op want het verhaal van de oude man volgde hem al de hele dag en hij was erg onrustig.

Om verder te reizen moest hij echter wel de rivier oversteken en toen hij aan de oever stond schrok hij wel een beetje. De anders zo rustige rivier was veranderd in een wilde stroom. Er was niemand die hem wilde overzetten maar hij hoorde wel dat er een eind stroomopwaarts een brug was waar hij zou kunnen oversteken. Een vriendelijk jonge man met paard en kar bracht hem erheen. Hij moest toch die kant op om zijn waren naar de markt te brengen. De kar was volgestapeld met allerlei groenten. Siu had al heel wat gezien bij zijn schoonvader op het land maar de omvang van deze groenteberg was onbeschrijfelijk. Het paard had het zwaar onder de last, maar de weg was vlak en daarom ging de reis toch nog snel.

Na een uurtje kwamen ze bij de brug aan. Het was er een drukte van belang. Alle zware voertuigen werden tegengehouden en mochten de brug niet over. De jonge man probeerde met veel praten de wachters te overreden dat hij echt naar de overkant moest, maar hij kon praten wat hij wou, het lukte hem niet. Siu was ondertussen afgestapt en ging te voet weer verder nadat hij de jongeman hartelijk had bedankt. Na nog een wijze raad om vooral voorzichtig te zijn bij het oversteken van de brug stapte Sui op de brug. Het zag er allemaal wat onrustig uit maar hij bereikte toch zonder problemen de overzijde. De weg ging bergopwaarts en dat gaf hem een mooi uitzicht over de stad.

Op en onder de brug nam het rumoer toe. Het leek erop dat hij maar net op tijd was geweest. De brug werd ontruimd en nog geen 10 minuten later ziet Siu de brug langzaam in de wilde golven van de rivier verdwijnen. Tegelijk begint het te regenen. Het is warm en nat en er is geen plekje waar Siu even kan schuilen.

Binnen enkele ogenblikken is hij doorweekt. Het uitzicht over de stad is in één klap verdwenen en de regenval is zo hevig dat hij geen 10 meter ver kan zien. De weg is blubberig en regelmatig moet hij kleine stroompjes die de weg kruisen oversteken. De rode plakkerige grond kleurt de onderzijde van zijn broek rood en zijn sandalen zijn een grote klomp modder. Zo wisselen geluk en ongeluk elkaar af op deze bijzondere dag. Er volgen modderstromen die grote delen van de weg volledig blokkeren. Opklaringen waardoor zijn kleding weer wat opdroogde maar ook tevens de modder droogde die weer als schuurmiddel in zijn sandalen achterbleef. Alles bij elkaar geen pretje. Tot overmaat van ramp kwam hij in een gebied dat totaal verlaten was en tegen de avond had hij nog steeds geen herberg gevonden om te overnachten.

De overnachting onder de blote hemel bracht opnieuw een verrassing. Het was al bijna morgen toen Siu met een schok wakker werd. Het was doodstil om hem heen en hij wist dan ook niet wat hem had gewekt. Het was zelfs bijzonder stil. De wind was gaan liggen en er was geen enkel geluid. Toen opeens, heel in de verte hoorde hij een vogeltje fluiten. Het leek op het gefluit van de vogel die hij jaren lang had gehad. En toen opeens was de lucht vol gefluit. Het was oorverdovend maar toch ook weer prachtig. Sui ging rechtop zitten en luisterde er vol verbazing naar. Wat een prachtige belevenis. Hij zag de zon waterig boven de horizon komen en besloot om maar meteen op weg te gaan. Hij had honger en moest nodig op zoek naar wat te eten en te drinken.

Na twee uur lopen kwam hij bij een boeren dorpje. De boeren waren al vertrokken naar het land en overal om het dorpje heen was het een drukte van belang. Boeren waren aan het spitten, onkruid wieden en watergeven. Een boerin gaf hem wat rijst en wat groente. Siu gaf haar in ruil een parel. De vrouw keek er gefascineerd naar. Ze vertelde Siu dat ze ooit eerder zo'n mooie parel had gezien. Dat was toen een rijtuig langs het dorp was gereden. Er had een dame in het rijtuig gezeten met een speld in het haar met net zo'n steen. Sui vertelde haar dat parels afkomstig zijn uit oesters. Het zijn dus geen stenen zoals u denkt. De vrouw trok aan een koord dat om haar nek hing en er kwam een klein doosje te voorschijn. Ze deed hem open en Siu's mond viel open van verbazing.

Het doosje was geheel gevuld met kleine blauwkleurige stenen. Het bleek turkoois te zijn. De vrouw haalde een van de kleine stenen eruit en stopte de parel er weer in. 'Hier,' zei ze en drukte de steen in Siu's handen. 'Deze past niet meer in mijn doosje. Daarom mag jij deze hebben. Ik ben erg gelukkig met mijn parel.' Siu stopte de turkooizen steen in het zakje bij zijn parels, bedankte de vrouw hartelijk en ging weer op weg. Het was drukkend warm en het zweet brak hem aan alle kanten uit. De weg ging heuvel op en heuvel af en in beide gevallen werd dat bemoeilijkt door de vele aardverschuivingen die door de laatste enorme regenbui waren veroorzaakt.

Na een lange, moeilijke tocht bereikte hij dan eindelijk Daliang. Op de markt zag hij een groot aantal kraampjes met allerlei etenswaren, kleding, manden en andere koopwaar. Een bijzonder kraampje trok zijn aandacht. Er zat een klein mannetje met een snor en een lange sik achter in de kraam. Hij dutte een beetje. De kraam was gevuld met allerlei oude spullen waar niemand belang bij scheen te hebben. Siu's aandacht werd getrokken door een klein houten doosje. Hij wilde het oppakken en toen hij zijn hand uitstak stond het mannetje opeens naast hem en hield hem tegen. 'Wat gaan we doen?' vroeg hij bot. Siu zei dat hij belangstelling had voor het doosje. 'Wat een rare koopman,' dacht hij. 'Dat kan zomaar niet, daar moet wat tegenover staan,' zei het mannetje.

Siu pakte zijn zakje met parelen en opende hem. 'Kijk, ik heb parelen om u te betalen,' sprak hij tot de man. 'Geef mij de blauwe steen, slechts dan mag u even kijken. Zo niet dan kunt U beter meteen doorlopen,' was het antwoord. Dit was pijnlijk. Siu was van plan het doosje te kopen voor zijn vrouw en had er de steen in willen stoppen. Nu zou hij moeten kiezen. De koopman had geen belangstelling voor de parelen maar wel voor de blauwe steen. Die zou dus wel meer waard zijn dacht Siu. Zo stonden ze nog een poosje naast elkaar en Siu zette zijn beste beentje voor om er meer uit te halen. De koopman was duidelijk. Er viel niet te handelen. Dat was het. Nemen of laten. De koopman wist blijkbaar dat Siu het doosje erg mooi vond. Siu haalde zijn laatste troef uit de kast en zei tegen de koopman dat het dan maar over moest gaan en liep weg. De koopman ging tot grote schrik van Siu terug naar zijn hoekje en dook weer in elkaar om zijn dutje te hervatten. Siu had toch minstens verwacht dat de koopman hem een hernieuwd bod had nageroepen, maar dat bleef uit. Hij wandelde het hele plein over maar steeds werd zijn blik weer getrokken naar de kraam in het hoekje met de duttende koopman. Hij had de grootste moeite om de drang diep in hem te onderdrukken die hem gebood terug te gaan naar de kraam en het doosje te kopen. Maar om daarvoor de blauwe kostbare steen op te offeren?

Voordat Siu het in de gaten had was hij het plein al weer rond en stond hij voor de tafel met het kleine houten doosje. De koopman eiste weer de blauwe steen als tegenwaarde. Als in een vertraagde droom gaf Siu de steen aan de koopman. Hij pakte het houten doosje van de tafel, opende hem en keek naar de inhoud. Het was leeg maar ook weer niet helemaal. Er kwam een geelgroene gloed van af en midden in de gloed was een beeld van een vogelkooi tussen twee leeuwen te zien. Plotseling was het doosje weg. Het loste helemaal op in de lucht. Hij keek naar de koopman, maar die was ook weg. Erger nog, er stond helemaal geen marktkraam meer in de hoek van de markt! Wat was er gebeurd? Een jonge man tikte hem op de schouder en vroeg of hij kon helpen. Het bleek dat hij helemaal geen marktkraam op die plek had gezien en dat hij het maar raar vond dat Siu daar op die open plek allerlei rare gebaren maakte. Siu keek in zijn buidel en zag dat de blauwe steen nog steeds weg was. Hij was zwaar teleurgesteld en voelde zich bedrogen. En het ergste was dat hij alleen zichzelf de schuld kon geven. De rest van de dag slenterde hij door Daliang. Hij kon maar geen rust vinden. Tot laat in de avond liep hij rond en elke keer kwam hij weer uit op het marktplein. Ten einde raad ging hij op zijn hurken in de hoek van de markt zitten waar hij eerst de kraam had gezien. Alle markt lui waren al vertrokken, de verloren resten van de groenten achterlatend.

Toen 's morgens vroeg de vegers langskwamen zat hij er nog en toen alles netjes was aangeveegd en de eerste marktkooplui al weer aan het uitpakken waren, zag Siu opeens aan de overkant van het plein twee leeuwen aan weerszijden van een grote deur staan. Voor de deur stond de kleine marktkoopman die hem gisteren zo had beetgehad te wenken. Toen Siu naar hem toeliep haalde hij een prachtige vogelkooi achter zijn rug vandaan. Hij gaf hem zonder een woord te zeggen aan Siu. In de kooi zat dezelfde vogel die hij van zijn vader had gekregen. Toen hij de kooi aannam voelde hij dat de lap in de zak langzaam naar buiten kwam en in de handen van de koopman gleed. Siu staarde de koopman met grote ogen aan en de koopman zei. 'Maak de vogel blij en laat hem buiten fluiten.'

Toen was de koopman opnieuw verdwenen maar de kooi rustte nog in zijn handen. De vogel zat op het doosje dat hij zo mooi had gevonden. Het zag er nu grauw en dof uit en leek niet meer op het prachtige kleinood dat hij in de kraam had gevonden. De vogel floot alsof het weer morgen werd en Siu genoot van alle klanken. Na een uitgebreide maaltijd ging hij op weg naar huis. De tocht had lang genoeg geduurd en hij verlangde weer naar huis. Naar zijn vrouw en zijn lieve moeder. Het duurde een week voordat hij weer thuis aankwam. Iedereen was blij hem weer te zien en toen hij 's avonds voor zijn huisje zat en zijn familie luisterde naar de vele verhalen die hij te vertellen had herinnerde hij zich het gesprek met de boerin. De werkelijk betekenis van het gesprek werd hem nu pas echt duidelijk.

Een paar jaar later werd de eerste oogst gekweekte parelen naar boven gehaald en werd Siu geprezen om zijn slimheid. De delta van de parelrivier is tot op de dag van vandaag nog steeds het centrum van de parelkweek. En als je goed zoekt zijn er nog steeds heel veel mensen die een vogel in een kooi buiten hebben hangen. Zij hopen allen op het geluk dat Siu eens met zo'n vogel heeft gehad. Allerlei soorten vogels worden geprobeerd maar of ze de goede vinden?

--

De tsja-tsja-ta-toe-toe en de feniks

De nietigste en lelijkste aller vogels is de tsja-tsja-tsja-ta-toe-toe. De edelste, wonderbaarlijkste en prachtigste gekleurde vogel is de feniks.

Op een dag zat de tsja-tsja-ta-toe-toe op haar nest. Een dwergmuis, die haar hol daarnaast had, loerde ernaar. Toen de tsja-tsja-ta-toe-toe weggevlogen was, glipte ze snel uit haar hol en begon aan de eieren te knagen. Dat deed ze een paar dagen achter elkaar tot er nog maar één ei in het nest lag. de hulpeloze, arme vogel wist niets anders te doen dan naar de feniks, de koning der vogels, te vliegen en zich over de dwergmuis te beklagen. ‘Majesteit’, zei de tsja-tsja-ta-toe-toe, ‘ik kom in mijn ellende bij u. Ik heb drie eieren in mijn nest gelegd, twee ervan heeft een gemene dwergmuis opgevreten. Drie eieren zijn mijn kinderen en twee kindertjes heb ik daardoor nu verloren. Deze daad mag niet ongestraft blijven. U bent de hoogste rechter in het vogelrijk, ik smeek u, help mij!’

De feniks was erg autoritair en keek minachtend op de tsja-tsja-ta-toe-toe neer. Nijdig omdat hij gestoord werd riep hij: ‘’k Heb geen tijd om me met zulke kleinigheden in te laten. Hoe kun je me nu om twee eieren lastigvallen? Je moet zelf op je kinderen passen, net zoals alle vogelmoeders. Het is je eigen schuld!’

De tsja-tsja-ta-toe-toe was totaal uit het veld geslagen en het huilen stond haar nader dan het lachen. Met een schuchtere stem zei zij: ‘Waar vindt men nog rechtvaardigheid? U kijkt op me neer en denkt dat ik veel lawaai maak om niets. Ik kwam naar u toe omdat u de koning der vogels bent. U zou de armen moeten helpen. En twee kleine eieren zijn voor u maar een onbenullig iets waarvoor u niet gestoord wilt worden. Kleine dingen hebben echter al vaak tot grote ongelukken geleid. Als er later eens een ramp gebeurt, geeft u mij daarvan dan niet de schuld.’

De feniks luisterde allang niet meer naar haar en sloeg ongeduldig met zijn vleugels. De tsja-tsja-ta-toe-toe zag dat de koning der vogels geen aandacht voor haar had en vloog treurig naar haar nest terug.

Woedend zat zij daar en bedacht hoe zij zichzelf zou kunnen helpen. Zij kreeg vele ideeën en vele verwierp zij weer. Plotseling kreeg zij een inval en sprong op. In de weide plukte zij een sterke grashalm af en maakte daarvan een pijl. Toen ging zij achter een dikke struik in een hinderlaag liggen en wachtte de roofzuchtige dwergmuis op.

Na een poosje klonk het ‘trip-trap, trip-trap’ en daar kwam de dwergmuis aangeslopen. De tsja-tsja-ta-toe-toe was zo boos, dat hij vlug naar voren sprong en de dwergmuis met haar pijl een oog uitstak. Deze gaf een harde schreeuw, maar wist helemaal niet wat er eigenlijk gebeurde. Van pijn draaide ze gillend in de rondte. Toen schoot ze als de weerlicht door het moeras, zo’n pijn deed haar oog, en landde tenslotte in het neusgat van een leeuw. Deze deed net aan de oever van een meer zijn middagslaapje. De leeuw vloog plotseling uit zijn slaap omhoog en sprong hals over kop in het meer, omdat hij niet wist wat er zo in zijn neus kriebelde. In het water lag lui een draak, die gapend zijn muil opensperde. Omdat hij plotseling de leeuw vanaf de oever op zich toe zag springen, dacht hij dat het om zijn leven ging en verhief zich met verschrikkelijke slagen van zijn staart in de lucht. Hoog daarboven, in het rijk der bergen en luchten, woonde echter de feniks.

Nog verblind van schrik stootte de draak tegen het feniksnest en brak daarbij het ei, dat in het nest lag. De feniks vloog op en snauwde de draak toe: ‘Jij ellendeling! Stoot me daar het ei in het nest kapot! Nog nooit hebben een draak en feniks met elkaar gevochten. Jij leeft meestal in het water en ik meestal op het land en in de lucht. Je weet echter, dat wij feniksen maar eenmaal in het jaar één enkel ei leggen; waarom kom jij dan het water uit, vernielt mijn nest en het kostbare ei? Wat heb ik je gedaan?’

De draak trok een ontsteld gezicht, maar zei toch op een verdedigende toon: ‘Dat is mijn schuld niet. U moet zich bij de leeuw beklagen, want alleen de leeuw heeft schuld. Ik zwom heel rustig wat op en neer in het meer, kalm als altijd; toen sprong er plotseling een leeuw op me af die me wilde grijpen. Moet ik me dan laten opvreten? Ik vloog dus in de lucht en slechts door een ongelukkig toeval kwam ik bij uw nest terecht en brak het ei. Ik vraag u vele malen excuus maar alleen de leeuw heeft schuld!’

De feniks vloog op staande voet naar de leeuw en maakte hem de bitterste verwijten. ‘Ik?’ zei de leeuw, ‘ik zou de schuld krijgen van dit ongeluk?’ Daarbij maakte hij met de poten een afwerende beweging. ‘Ik lag in een diepe sluimering bij het meer, toen er opeens een dwergmuis in mijn neusgat gleed en mij kietelde. Ik sprong van schrik in het water en zag pas daarna wat er eigenlijk gebeurd was. de schuld treft alleen de dwergmuis.’ De feniks ging daarop naar de dwergmuis toe.

‘ Ik ben onschuldig’, piepte de dwergmuis. ‘De tsja-tsja-ta-toe-toe is de schuld van alles. Die heeft mij een pijl in mijn oog gestoken en toen ben ik van pijn weggerend, waarbij ik het neusgat van de leeuw voor een holletje aanzag. Zo is het allemaal gegaan.’ Nijdig begaf de feniks zich op weg naar de tsja-tsja-ta-toe-toe.

‘Kent u me eigenlijk nog wel?’ vroeg de kleine grasvogel op verwijtende toon. ‘Herinnert u zich mijn bezoek en uw eigen woorden? U hebt zich ongeduldig en snel van mij afgemaakt, toen ik destijds bij u kwam. U zei dat iedere vogel maar op zijn eigen eieren moest passen. Dat heb ik toen ter harte genomen en mijn nest verdedigd. De dwergmuis was weer op weg naar mijn nest om mijn laatste ei op te vreten, toen heb ik haar het stelen afgeleerd.

Zeker, ik heb daarbij de pijl als wapen gebruikt. Ik heb u van tevoren gewaarschuwd: uit kleinigheden kan soms een grote ramp ontstaan. U had toen geen oren naar mijn woorden. Wie is dus de schuld van alles? Wie?’

De feniks zweeg bij deze woorden, werd rood van schaamte en vloog schuchter weg.

--

Er was eens een jonge geleerde die zich in een bergtempel in het zuiden van Het grote Chinese land had teruggetrokken om te studeren. Het was zijn bedoeling om het oude boek der wijsheden uit zijn hoofd te leren zodat hij de mensen met goede raad te woord kon staan. In die streek werd de I Tjing veel gebruikt door de eenvoudige boeren. Als zij een dringende vraag hadden gooiden ze zes keer drie munten op een tafel, elke worp leverde een teken op en die zes tekens bij elkaar een teken dat het antwoord was op de vraag. Dit antwoord stond in het grote boek en dan moesten knappe mensen de boeren helpen, want die konden niet lezen. 

Op een warme avond aan het begin van de herfst zat de geleerde op het binnenplein van de koelte te genieten. Hij was heel tevreden over zich zelf omdat hij die dag aan de burgermeester van het dorp een heel mooie uitleg had geven over een vraag aan het orakel. De burgermeester had de muntjes geworpen en het antwoord van het boek was het teken van de wind en de macht. De geleerde vertelde dat dit teken betekende dat de mens de natuur kan overwinnen door hard te werken. 

Zo zat de wijze man soezend in de avondzon en droomde van een belangrijke plaats bij de grootste geleerden van het land. Plotseling hoorde hij een windstoot en de poort van de tempel waaide wijd open. Er kwam een monster uit dat eruit zag als een menseneter. Het was tien voet lang en ging op het dak zitten. Zijn gespreide benen waren zo dik als boomstammen, zijn haar zag eruit als een graspol. 

De geleerde verborg zich in zijn kamer, deed de deur dicht en kroop in zijn bed. Krak, daar ging de deur open en het monster kwam blazend het vertrek binnen dat door een lamp werd verlicht. Zijn gezicht was verscheidene voeten lang en zwart als rook en steenkool. Hij liep op het bed toe. In zijn doodsangst nam de man, die zich geen raad meer wist, een zwaard en wilde het hem in de buik stoten, maar het schampte knarsend af als op harde steen. Toen werd de geest kwaad, rukte hem het zwaard uit de hand en brak het alsof het een dorre twijg was. De man kroop onder de dekens en de geest greep naar hem met zijn reusachtige vuist alsof hij naar een mug of een vlo greep. Maar omdat zijn vingers te lomp waren, wist de man hem te ontwijken en verborg zich onder het bed. Zo kwam het dat de geest slechts de deken in zijn hand had toen hij wegging.

Toen de ochtend aangebroken was, keerde de geleerde ijlings naar huis terug en durfde niet meer in de bergtempel te komen.

(Bron: www.beleven.org)

--

Drakenbootfestival

In een koninkrijk genaamd Chu, in de vierde eeuw v. C., woonde een trouw minister genaamd Qu Yuan. Deze Qu Yuan was een zeer belezen man die trouw en toegewijd het staatsbelang diende en door de gehele bevolking van het land zeer werd bemind. De toenmalige koning en koningin van Chu wisten echter alleen maar te eten, te drinken en feest te vieren, ze wisten het land geen rust en het volk geen vrede te brengen en luisterden niet naar de woorden van trouwe dienaars. Daarom werd geen enkel voorstel van Qu Yuan om het land rust en de staat vrede te brengen overgenomen door het hof.

Erger nog, op een dag werd Qu Yuan ontslagen uit zijn ambt en verbannen van het hof. Hij zwierf langs de rivier de Miluo en bedacht dat verraders aan de macht waren, het hof verblind was, de staat in gevaar was en het volk geen leven had. Hij werd overmand door verdriet en schreef wat van China’s grootste poëzie, door weer te geven hoe veel hij hield van zijn land, en zijn grote bezorgdheden over de toekomst van zijn land. Na het zien van Chu’s vernietiging, door de concurrerende koninkrijken, liep Qu Yuan de Mi Lo rivier in met in zijn handen een grote steen, als uiting van het verdriet in zijn hart. In de vroege ochtend van de Vijfde dag van de Vijfde Maand verdronk zo de toegewijde Qu Yuan zich in het o zo heldere water van de Miluo.

De mensen, die zo veel van Qu Yuan hielden, racede tevergeefs in hun vissersboten naar het midden van de rivier om hem te redden. Ze sloegen op trommels en sloegen met hun peddels in het water, zodat de vissen en waterdraken niet in de buurt van Qu Yuan’s lichaam zouden komen. Om zijn ziel te redden en er zeker van te zijn dat zijn ziel niet hongerig werd, strooiden ze rijst in het water.

Maar, laat in een nacht, verscheen de geest van Qu Yuan voor zijn vrienden en vertelde hen dat de rijst die voor hem bedoeld was, werd opgegeten door een enorme rivierdraak. Hij vroeg daarom zijn vrienden om de rijst te verpakken in zijde pakketjes met daaraan vast vijf vel gekleurde linten, om de draak af te laten schrikken. Deze traditie word nog steeds in stand gehouden, maar in plaats van zijde wordt de rijst nu in bladeren ingepakt.

Omdat Qu Yuan op de vijfde dag van de Vijfde Maand is verdronken, hebben de mensen later deze dag ingesteld als een feestdag, ter herinnering aan de trouwe en toegewijde vaderlandslievende Qu Yuan. Bovendien zijn ze ter herinnering aan de mensen die bij het dreggen naar Qu Yuan in de rivier zijn verdronken. Omdat de Vijfde dag van de Vijfde Maand ook wel wu-dag wordt genoemd, spreekt men ook van het Duanwu-feest of het Duanyang-feest.

--

Het gewaad van de koningstijger

Er was eens een arme herder, die maar een melkkoe en twee geiten bezat. Samen met zijn vrouw sloeg hij zich zo goed en zo kwaad als het ging door het leven, maar ze konden de eindjes niet aan elkaar knopen. De drie kinderen die zijn vrouw hem geschonken had, waren allen op zeer jeugdige leeftijd gestorven. De ouders waren zo langzamerhand over hun verdriet heen gekomen en hadden de hoop op een verdere kinderzegen opgegeven. Na enkele jaren schonk de vrouw echter, tegen alle verwachtingen in, midden in de winter het leven aan een jongen. De vader en de moeder waren dolgelukkig. Inmiddels was goede raad duur, want waarmee moesten ze het kleintje nu opvoeden? Als er nu nog maar een koe of nog een paar geiten meer geweest waren! de ouders zeiden: ‘komt tijd, komt raad’, en melkten eerst maar eens, voor hun tent gezeten, de koe. Zo verzadigden ze de nieuwgeborene met verse melk. Tot grote verbazing van beiden groeide het kind echter niet in vele dagen en jaren, maar werd in een paar uur steeds groter. Nauwelijks was de dag voorbij of het was al een volwassen man geworden en overtrof wat lichaamslengte betreft alle andere mensen. De ouders waren verschrikt en blij tegelijk. Zij gaven hun zoon de naam Goenan.

De eerste dag toonde Goenan zo’n grote honger, dat hij een geit met huid en haar opat en op de tweede dag verorberde hij zonder veel ophef ook de tweede. De ouders zagen dit met grote ontsteltenis aan en zeiden tegen elkaar: ‘Morgen zal hij onze enige koe ook nog opeten! Hoe moeten we dan verder leven?’ Op de derde dag zei Goenan tegen zijn moeder: ‘Liefste moedertje! Onze familie is zo arm en er is nog maar één koe over. Laat me de wereld ingaan zodat ik voor mijn eigen kostje kan zorgen. Altijd thuisblijven wil ik ook niet; dat vind ik te vervelend, ik word er nu al gek van!’ De moeder keek haar grote en ijzersterke zoon een poosje aan en zei met tranen in haar ogen: ‘Mijn zoon, wat zou je nu in dit land kunnen beginnen? Je kunt het beste eens naar onze vorst, de Kahn gaan; misschien heeft die wel werk voor je.’ Goenan dacht hierover na en nam toen de raad van zijn moeder aan. Hij was nog maar halverwege toen hij een uitgehongerde wolf tegenkwam. Nauwelijks had het beest de reiziger ontdekt of het viel hem aan. Goenan hield de wolf tegen, maakte het met één enkele greep van kant en vilde hem. Hij maakte ter plaatse een vuur en braadde het vlees.

Nadat hij de wolf tot op het bot had opgegeten, vervolgde hij zijn weg. Tegen de avond bereikte hij de tent van de vorst. De khan was een wantrouwig en sluw man en wilde eerst wel eens zien hoe sterk Goenan wel was. Om de jongeman op de proef te stellen liet hij een os braden en nodigde Goenan voor de maaltijd uit. Omdat Goenan alweer een geweldige honger had, verorberde hij niet alleen al het vlees, maar knaagde ook nog de botten af. De khan liet hem daarop in zijn tent komen en benoemde hem tot zijn lijfwacht.

Vaak vergezelde Goenan nu de khan bij de jacht. Zij reden dikwijls naar ver afgelegen wouden en kwamen steeds met een rijke buit weer thuis. Op een dag stuitten ze tussen de bergen op een diep ravijn.

Opeens sprong er een tijger op hen af, wiens ogen geniepig en moordlustig fonkelden. Bij het zien hiervan liep de khan het koude angstzweet over de rug. Hij liet de zweep knallen en rende, zonder zich om Goenan te bekommeren, hals over kop de berg af. Ook het hele gevolg ging er zo snel mogelijk vandoor. Alleen Goenan was blijven staan. Koelbloedig ging hij een stapje opzij toen de tijger op hem af sprong, pakte het ondier op hetzelfde moment bij de achterpoten, slingerde hem in ‘t ronden wierp hem tegen een dikke boom, zodat deze kraakte en de bladeren van de takken dwarrelden. Door deze klap barstte de buik van de tijger open en het dier was dood. Goenan wierp het dode roofdier over zijn schouders en haastte zich met reuzenschreden naar de tent van de Khan.

De Khan was weliswaar op zijn vlucht ongedeerd gebleven, maar hij beefde over zijn hele lichaam, zo had hij de schrik te pakken gekregen. Zijn gevolg, dat ook spoedig arriveerde, moest de Khan zelfs uit het zadel helpen. Nauwelijks voelde de vorst echter vaste grond onder de voeten of hij begon te schreeuwen van ontzetting. Hij zag namelijk Goenan met de tijger op zijn schouders komen aansnellen en dacht dat het roofdier nog leefde. Met één sprong was hij in zijn tent en vergrendelde van binnen de deur. de mensen buiten schreeuwde hij toe: ‘Kom hier en bewaak direct de ingang en laat in ‘s hemelsnaam dat beest niet bij mij binnen!’ Toen hoorde hij dat de tijger dood was. Nu kwam hij naar buiten en deed zichzelf als een moedigman voor en gaf Goenan een uitbrander. Toen de mannen van zijn gevolg de tijger gevild hadden, brachten ze de huid van de tijger naar zijn tent.

De daaropvolgende dagen liet de Khan van het tijgervel een kleed voor onder zijn bed maken. Vaak keek hij overdag naar het prachtig getekende vel van het roofdier en daarbij kwam de wens in hem op ook nog eens een gewaad van een koningstijger te bezitten. Hij liet Goenan bij zich komen en beval hem, ten overstaan van het hele gevolg, binnen drie dagen de koningstijger te doden. Zou hij het vel niet binnen deze tijd inleveren, dan stond hem de doodstraf te wachten. ‘Waar moet ik die koningstijger nu zoeken?’ vroeg Goenan zich af en wist zich geen raad. ‘Men zegt dat hij ergens in een hol in het Noordgebergte moet zitten, ver, ver van hier. In die buurt moet het wemelen van de tijgers. Maar een gewone sterveling kan daar helemaal niet komen!’

Nog diezelfde nacht keerde Goenan bezorgd naar zijn ouders terug en vertelde hun wat de Khan hem bevolen had. De beide goed mensen wisten ook niet wat zij hun zoon moesten aanraden. Het liefst zouden zij hem bij zich gehouden en in hun tent verborgen hebben, maar het gevolg van de khan zou hem daar dadelijk vinden. Wenend zaten de beide oudjes daar. Lieten zij hem gaan, dan was de vraag of hij het waagstuk volbrengen kon; rieden zij hem aan hier te blijven, dan zou de boosaardige Khan hun zoon vast en zeker laten doden. ook Goenan zelf zag geen uitweg uit deze netelige, ingewikkelde toestand.

Toen kwam er onverwacht een stokoude ervaren herder de tent binnen. Deze zei tegen Goenan: ‘Jongen, verlies de moed niet! De koningstijger is voor heel veel dingen bang, maar voor niets zozeer als voor een dapper mens. Je zult alle moeilijkheden kunnen overwinnen, als je van ganser harte aan je geboorteplaats denkt en aan de mensen die je lief en dierbaar zijn. Ga maar direct op weg! Voor de tent staat een bontgevlekte pony, die krijg je van mij! En nu het allerbeste en veel geluk!’ 
De oude herder kuste Goenan zacht op het voorhoofd en haastte zich de tent uit. Goenan snelde naar buiten en zag inderdaad een bontgevlekte pony staan! Toen het dier Goenan aankeek, hief het zich op zijn achterpoten en hinnikte. Goenan onderzocht zijn boog en scherpte zijn zwaard. Dij het aanbreken van de dag besteeg hij de pony en nam afscheid van zijn ouders. Zwaarbewapend galoppeerde hij weg. Het paardje draafde eerst als een gewone pony, toen echter schoot het als een pijl uit de boog over de vlakten, zodat Goenan nauwelijks nog de omtrek van de huizen aan beide zijden kon herkennen. plotseling begon de pony langzamer te lopen, alsof er gevaar dreigde. En toen zag Goenan gelijk hoe daar voor hem, vlak bij de hut, een wolf zich op een klein meisje stortte. In een paar seconden had Goenan zijn boog gespannen en geschoten.

Peng! De pijl suisde door de lucht en trof de wolf precies in de kop. Toen Goenan dichterbij kwam, kon hij alleen maar vaststellen dat hij de wolf ter plekke gedood had. Er kwam een oude grootmoeder uit de hut. Ze sloeg de handen boven het hoofd tegen elkaar toen ze zag uit welk gevaar Goenan haar kleinkind gered had.
Dankbaar nodigde ze de trefbare schutter in haar hut en schonk hem een kop thee met melk in. De oude overhandigde Goenan een ezelsbot als afscheidsgeschenk en zei: ‘Neem dit bot mee, het zal je goede diensten bewijzen!’ Goenan dankte haar, besteeg zijn paard en reed verder in noordelijke richting.

Na een lange tocht bereikte Goenan een brede rivier, die hem de weg versperde. Goenan dacht erover na hoe hij de andere oever zou kunnen bereiken en bekeek keurend de stroming en het golvenspel. Opeens begon het water van de rivier te kolken en een reuzenschildpad dook uit de diepte op. De schildpad kwam vlak bij de oever en riep naar Goenan: ‘Jonge vriend, deze rivier kom je niet over, rij maar snel terug naar huis!’ ‘Hoezo, oude vriend?’ riep Goenan terug. ‘Moeilijkheden zijn overal, maar die kan men overwinnen!’

‘Als je dan zo dapper bent, jonge man, help mij dan eerst eens!’ vroeg de schildpad. ‘Mijn linkeroog doet me pijn, daar heb ik al zolang last van. Ik zou graag een nieuw oog ervoor in de plaats hebben. Dat kan echter pas, als iemand mijn oude oog uitrukt. Kom gauw en help daarmee!’
Goenan ging naar de oever toe en rukte de schildpad met zijn vingers de oogappel uit. Toen roerde zich het water en de schildpad veranderde in een draak. Met zijn vleugels slaande verhief hij zich in de lucht en riep Goenan toe: ‘Je hebt een goed hart! Neem als dank de oogappel mee op je reis, hij zal je goede diensten bewijzen!’ Na deze woorden zweefde de draak weg en was al gauw niet meer te zien.

Goenan bekeek nu de oogappel in zijn hand wat beter. Hij geloofde zijn ogen niet: het oog was inmiddels in een fel schitterende parel van onschatbare waarde veranderd. Goenan merkte dat er ook met zijn eigen ogen iets gebeurd was, toen hij lange tijd naar de parel gekeken had. Plotseling kon hij alles helder en duidelijk zien; hij kon zelfs de paar tenthutten aan de horizon in de verte onderscheiden.

Vol vertrouwen besteeg Goenan weer zijn paard. De pony scheen te begrijpen wat zijn heer van hem wilde en zijn gedachten te kunnen lezen: met een aanloopje sprong hij hinnikend in de rivier. Goenan keek erbaasd naar beide zijden. Nauwelijks had het water de kostbare parel bevochtigd of het week naar beide zijden uiteen. De geweldige watermassa’s stapelden zich tot twee doorzichtige muren op, waar tussendoor een droog pad liep.

Zonder moeite bereikte Goenan met zijn pony de andere oever. Achter de hoeven van het paard vloeide het water direct weer samen alsof het nooit anders geweest was. Na een korte galop bereikte Goenan de hut die hij reeds vanaf de zuidelijke oever gezien had. Voor de hut zat een bejaarde herder en weende hartverscheurend. Goenan sprong van het paard en vroeg: ‘Grootvader, waarom huilt u zo droevig? Misschien kan ik u helpen. Zeg mij waarom u zo’n verdriet hebt?’

De oude herder wreef zich de tranen van het gezicht en vertelde zuchtend: ‘Mijn dochter, mijn enige dochter is gisteren door de koningstijger geroofd. Ik weet niet of ze nog leeft of al dood is. Ik heb alleen maar deze dochter! Maar u zult me niet kunnen helpen. Wee mij!’En weer begon de oude te wenen. ‘Wees maar niet zo verdrietig, vadertje!’ zei Goenan en troostte hem met de woorden: ‘Uw dochter zal weer bij u terugkeren. Ik ben juist op weg om deze tijger op te sporen. Vind ik hem, dan red ik uw dochter, zo waar als ik hier sta!’

De oude herder zag hem met betraande ogen aan en nodigde hem in zijn hut. Een beetje opgelucht zette hij hem een schaal thee met melk voor. Goenan bleef een poosje bij de oude, dronk de thee op, bedankte en reed toen weer door.

Voor de duisternis inviel bereikte hij het gebied van de koningstijger. Het berghol, waarin het verschrikkelijke dier zich bevond, was reeds duidelijk uit de verte te zien. Een dozijn tijgers hield voor de ingang de wacht. Voorzichtig sloop Goenan naar het hol toe. De meute tijgers had hem echter al opgemerkt en stortte zich op hem. Goenan wierp het ezelsbot tussen de meute, waar de beesten direct om begonnen te vechten in een poging het elkaar afhandig te maken. Ongemerkt drong hij toen het hol binnen. Na enige tijd zoeken vond hij daar het geroofde meisje. De herdersdochter vertelde hem, dat de koningstijger deze morgen vroeg was weggegaan en waarschijnlijk niet lang meer op zich zou laten wachten. Het meisje wilde Goenan ergens verstoppen, maar die wilde er niets van horen. ‘Eerst breng ik jou in veiligheid en breng je naar je vader terug!’ zei de dappere jongeling. Goenan tilde het meisje voor het hol op de bontgevlekte pony en liet de zweep knallen. Als de stormwind galoppeerde de pony de berghelling af. Toen zij de vlakte bereikt hadden zagen ze hoe door hun galop het gele zand als in een wervelwind omhoog gedwarreld was. Plotseling zagen zij met schrik dat in de grauwe zandstorm een monster achter hen aan zat. De kop was die van een tijger, de romp leek echter op die van een mens en was van onder tot boven met gouden haren begroeid. Goenan wendde zich met zijn gehele bovenlichaam op het paard om en schoot een pijl af, die de koningstijger het linkeroog kostte. Het ondier brulde van woede en pijn. Hij spreidde zijn moordenaarsklauwen uit en wierp zich met één enkele sprong op Goenan, sleurde hem van zijn paard en sloeg hem met zijn machtige klauwen tot over de heupen in de aarde. Hier was geen overleg mogelijk. in enkele seconden tijd had Goenan zich er weer uitgewerkt en gaf zijnertijds het monster zulk een houw dat dit tot de nek in de bodem verdween en alleen nog zijn kop er bovenuit stak. Ogenblikkelijk trok Goenan zijn korte zwaard en stootte dit het beest in de schedel. Daarmee was het lot van de koningstijger bezegeld. Goenan trok het dode lichaam uit de grond, pakte het bij de achterpoten en spong op de pony. De vreugde van de oude man was onbeschrijfelijk, toen Goenan met het meisje ongedeerd bij de hut aankwam. De oude herder weende nu weer, ditmaal echter van vreugde. Goenan was van het meisje gaan houden en de oude herder gaf de dappere jongeling zijn dochter gaarne tot vrouw. De volgende nacht bracht Goenan na vele verhalen door onder het dak van zijn schoonvader. Bij zonsopgang besteeg hij met zijn vrouw de pony. juist zouden zij wegrijden toen zij een geraas en een geloei in het noorden hoorden, dat als een orkaan klonk. Al gauw werd het hen duidelijk: de tijgermeute, die gisteren om het ezelsbot gevochten had, zat achter hen aan. Vlug bracht hij zijn vrouw in de tent in veiligheid. Toen spande hij zijn boog en liet een pijl van de pees wegschieten. De tijger aan de spits van de roedel, stortte dodelijk getroffen neer. Nu trok Goenan zijn korte zwaard en ging met grote stappen de meute tegemoet. Een woest gevecht ontstond. Dapper en verbeten vechtend versloeg Goenan al dadelijk acht dieren. De overgebleven drie tijgers scheen de lucht van het hete bloed nog wilder te maken; zij vielen Goenan daarom met des te meer woede aan.

Goenan merkte echter dat zijn krachten hem begonnen te begeven. Lang, zo moest hij toegeven, zou hij het niet meer kunnen volhouden. De oude herder, die in vele dingen zeer ervaren was, bracht nu de redding. In allerijl had hij een dozijn jonge mannen bijeengeroepen, van wie hij de leiding had. Met stangenlasso’s, die zij meestal gebruikten voor het vangen van paarden, vingen zij de drie roofdieren en maakten ze onschadelijk. Goenan dankte de mannen hartelijk voor hun hulp en liet hen alle tijgers als buit houden, die hij zojuist met eigen hand gedood had. De zegenwensen van alle herders begeleidden hem, toen hij deze morgen voor de tweede maal het paard betsteeg. Ongehinderd bereikte hij nu met zijn vrouw de hut van zijn ouders.

In de ogen van de Khan blonk tegelijkertijd vreugde en woede, toen hij zag, dat Goenan de koningstijger gedood had en ook nog een aardige vrouw meebracht. Goenans vrouw moest nu voor hem het koningstijgergewaad maken. Iedere haar van het vel van de koningstijger moest ze op de kostbare stof naaien. De jonge vrouw was erg handig en naaide het gewaad zo onberispelijk, dat ze het al gauw door Goenan aan de vorst kon laten overhandigen. De aanblik van het prachtkleed deed het hart van de Khan sneller kloppen. Iedereen moest het nu weten: de khan bezit een koningstijgergewaad van onschatbare waarde! Hij besloot zich in dit gewaad in het hele koninkrijk duidelijk opvallend te tonen en spoedig een grote rondreis door zijn gebied te beginnen. Maar eerst moest de kostbare aanwinst thuis gevierd worden. In de daaropvolgende dagen liet hij naast zijn hoofdtent een tribune opslaan. Alle hoge ambtenaren van de Khan werden daarop voor een feestmaal uitgenodigd, dat hij op de tribune liet aanrichten. Op een behoorlijke afstand van de tribune stond een grote mensenmenigte, die uit alle windrichtingen samengestroomd was. Ieder wilde het koningstijgergewaad zien.

Na een poosje schreed de Khan feestelijk, vergezeld van de feestmuzikanten naar de rand van de tribune. Hij gaf een teken met de hand. Een dienaar die en hoge functie bekleedde droeg met ernst en waardigheid een met gele stof ingepakt pakket en haalde er het als goudstralende koningstijgergewaad uit. Toen hield hij het naar de drie kanten in de hoogte, zodat alle toeschouwers het konden zien. Net als bij een feestelijke ceremonie hielp hij nu de Khan het gewaad aan te trekken. Nauwelijks had de Khan het gewaad aan of hij begon een merkwaardige verandering te ondergaan. Hij veranderde op datzelfde ogenblik in een verscheurende tijger. Met een ontzettend gebrul sprong hij midden tussen de mensen in en veroorzaakte bij velen van hen met zijn klauwen diepe wonden. Alle dienaren en hoge ambtenaren sprongen verschrikt op hun paarden en vluchtten in alle richtingen. Goenan, die pas nu ter plekke verscheen, wist niets van deze gedaanteverwisseling af. Hij zag alleen maar dat er een tijger vanaf de tribune midden tussen de mensen sprong en bloeddorstig onder de omstanders te keer ging. Hij stond eerst versteld, maar greep toen onwillekeurig naar zijn pijlenkoker. Nu pas merkte hij dat hij geen wapen bij zich had. Toen hij zich naar de plaats van het feest begaf, had hij pijl en boog en ook zijn korte zwaard thuis gelaten. Hij had verder geen tijd erover na te denken, want de tijger stortte zich nu ook op hem. Rustig bleef Goenan staan en liet de tijger op zich af komen. Zijn blik was slechts gericht op de staart van de tijger. Voordat het ondier erop verdacht was, had Goenan hem reeds bij de staart gepakt en slingerde hem in het rond. Meer dan tien keer liet Goenan daarbij het lichaam van het monster tegen de grond slaan. De tijger bloedde uit al zijn lichaamsopeningen, maakte nog een paar stuiptrekkende bewegingen en bleef toen dood liggen. De mensen stroopten hun van gedaante veranderde khan het vel niet af, maar stopten hem eenvoudigweg onder de grond.

Goenan was nu zijn eigen baas en reed sindsdien dagelijks op zijn bontgevlekte pony ter jacht.

Met zijn kostbare parel genas hij de ogen van de mensen, die van heinde en verre naar hem toe kwamen. Het geschenk van de draak bewees een ware wonderparel te zijn. Wanneer oude mensen de parel ook maar één maal zagen, werden hun wazige ogen weer helder. Kon iemand nog maar nauwelijks meer iets zien, dan streek Goenan hem met de parel zachtjes over de oogleden en dan was hij al genezen.

--

Het verhaal van de vleermuis

Heel lang geleden woonde de vleermuis samen met de vogels in het bos, en elke dag zodra de zon opging vloog hij zijn nest uit om te zingen en dan naar voedsel te zoeken. Op een zekere dag kregen de kraai en de ekster ruzie om een korenaar. De kraai zei dat hij hem als eerste had gezien en dat hij hem dus mocht opeten, en de ekster zei dat hij hem had gevonden en dat hij hem niet aan de kraai kon laten. Geen van tweeën wou wijken voor de ander, zij scholden elkaar verschrikkelijk uit en later raakten zij zelfs slaags. Ze bleven vechten tot buiten het bos en geen van tweeën kwam ertoe om de korenaar op te eten. Terwijl de kraai en de ekster ruzie maakten, zat de vleermuis juist in een boom daarnaast wat uit te rusten. Toen hij zag dat zij ver weg waren, daalde hij haastig neer en maakte zich met de korenaar uit de voeten. Nadat de vleermuis zo zijn buikje vol en rond had gegeten, vloog hij vrolijk en opgewekt door het bos op en neer terwijl hij het hoogste lied zong.

Aangekomen bij het nest van de kraai zag hij dat deze zo"n pak slaag had gekregen dat zijn neus bont en blauw was en zijn kraaigezicht gezwollen. Terwijl de kraai nog niet bekomen was van zijn woede kroop de vleermuis dicht tegen hem aan en fluisterde: "Broer kraai, broer kraai, wij zijn oude vrienden en vanwege die goede vriendschap ben ik speciaal hierheen gekomen om je wat te vertellen. Die ekster schold je zo-even toch uit! Hij zei dat jij én zwart én lelijk bent, en een domkop. Bovendien zei hij dat jij zijn korenaar niet had mogen stelen."Toen de kraai dat hoorde werd hij zo kwaad dat hij luid op de ekster begon te schelden: "Wie denkt hij wel dat hij is? Hij is zonneklaar een deugniet! Zolang ik hem niet heb doodgebeten heb ik mijn woede niet gekoeld!"Ook de vleermuis deed of hij heel erg verontwaardigd was en nadat hij wat onaangename dingen over de ekster had gezegd vloog hij weg. De vleermuis vloog toen naar het nest van de ekster en zei: "Broer ekster, broer ekster, wij zijn oude vrienden en vanwege die goede vriendschap ben ik speciaal hierheen gekomen om je iets te vertellen. Die kraai scheldt jou toch uit! Hij zegt dat jij een deugniet bent en hij zegt dat jij niets voorstelt; bovendien zegt hij dat hij je dood wil bijten!"Toen de ekster dat hoorde was hij zo kwaad dat hij geen woord kon uitbrengen. De vleermuis sprak voor de schijn wat sussende woorden, schold nog eens op de kraai en vloog toen weg.

Vanaf dat moment waren de kraai en de ekster gezworen vijanden. Maar beide beschouwden ze de vleermuis als hun beste vriend en vroegen ze hem regelmatig te gast. De feniks is de koning der vogels en toen hij begreep dat de kraai en de ekster in onmin leefden wilde hij hen met elkaar verzoenen.

Op een zekere ochtend kwamen alle vogels bijeen: de leeuwerik, de lijster, de koekoek..., allemaal; ook de vleermuis was gekomen en als laatste kwamen de kraai en de ekster. Zodra die twee elkaar zagen, puilden hun ogen van woede uit hun kassen.

Toen de feniks zag dat alle vogels verzameld waren, beval hij de kraai en de ekster om eerst eens te vertellen waarom ze zo"n ruzie hadden opdat men daarna gezamenlijk een oordeel zou kunnen vellen. De kraai vertelde dat ze ruzie hadden gemaakt om een korenaar en dat de ekster hem had uitgemaakt voor én zwart, én lelijk, en bovendien een domkop. Terwijl hij dit hele verhaal deed, kon de ekster zich niet langer beheersen, zodat hij tegen hem uitvoer met de woorden: "Ik heb hem helemaal niet uitgescholden! Maar hij heeft mij uitgemaakt voor een deugniet die niets waard is, en bovendien wil hij mij doodbijten!"De kraai zei daarop: "Als jij niet begonnen was met schelden zou ik jou toch niet hebben uitgescholden?"De ekster zei dat hij hem nooit had uitgescholden en de kraai zei dat hij dat wel had gedaan en ze schreeuwden tegen elkaar met een dikke nek en rood aangelopen gezicht. Toen de feniks hen had aangehoord bepaalde hij dat zij beide getuigen moesten vinden om hun verklaringen te bewijzen. De kraai en de ekster riepen als uit één mond: "De vleermuis is getuige!"Ieders blik richtte zich toen op de vleermuis, in afwachting van wat hij te zeggen zou hebben. Maar de vleermuis besefte dat zijn doortrapte rol aan het licht zou komen en hij wist geen woord uit te brengen. Iedereen drong er bij hem op aan dat hij toch iets zou zeggen, maar wat moest hij zeggen? Hij wist alleen maar met gebogen hoofd, vuurrood van schaamte, stilletjes weg te vliegen. Toen eerst begreep iedereen de ware toedracht: dat de kraai en de ekster zulke vijanden waren geworden door het gestook van de vleermuis! De kraai en de ekster hadden spijt dat ze naar de vleermuis hadden geluisterd en sloten weer vriendschap.

Vanaf dat moment wisten alle vogels dat de vleermuis niet te vertrouwen was en niemand wilde meer iets met hem te maken hebben. De teruggekeerde vleermuis voelde zich erg beschaamd. Omdat hij de vogels niet meer wilde ontmoeten, trok hij weg uit het bos om voortaan onder de overstekende daklijsten van huizen te wonen. Overdag is hij bang de vogels tegen te komen en houdt hij zich schuil. Pas tegen de avond, wanneer de vogels zijn teruggevlogen naar het bos, vliegt hij uit om alleen maar wat rond te fladderen in de directe omgeving van zijn nest, op jacht naar insecten. Omdat hij bang is dat de vogels zijn stem kunnen horen zingt hij ook nooit meer een lied. Tot op de dag van vandaag verschilt het leven van de vleermuis radicaal van dat van de vogels. .

(Bron: www.beleven.org)

--

Hoe iemand die het kleine begeert, het grote verliest

Er was eens een oude vrouw die twee zonen had. Haar oudste zoon was liefdeloos en verliet zijn moeder en broer. De jongste echter diende haar, zodat alle mensen over zijn kinderliefde spraken.

Op een dag werd er buiten voor het dorp toneel gespeeld. Hij droeg er zijn moeder op de rug naartoe, opdat zij het zou kunnen zien. Voor het dorp lag echter een kloof. Daar gleed hij uit en hij viel in de kloof. Zijn moeder werd zodanig door losse rolstenen getroffen dat zij stierf: haar vlees en bloed werd overal heen gespat. De zoon streelde het lijk van zijn moeder en weende bittere tranen. Hij wilde zich al van zijn leven beroven, toen hij plotseling een priester voor zich zag staan.
Deze zei tegen hem: ‘wees niet bang. Ik kan je moeder weer levend maken.’

Terwijl hij dit zei, bukte hij zich, vergaarde het vlees en de beenderen en voegde alles weer op de juiste wijze samen. Toen blies hij haar aan en meteen was de moeder weer levend. De zoon was zeer verheugd en dankte hem op zijn knieën. Aan een rotskant zag hij echter nog een duimgroot stukje vlees van zijn moeder hangen. ‘Dat mag daar ook niet blijven liggen,’ zei hij en borg het in zijn boezen.

De priester sprak: ‘waarlijk, dat noem ik echte kinderliefde!’ Toen liet hij zich het stukje vlees van de moeder geven, kneedde daaruit een klein mannetje, blies hem aan en met een sprong stond het overeind. Het was een hele flinke kleine jongen geworden. ‘Hij heet de Kleine-Winst,’ zei hij, zich tot de zoon wendend. ‘Je mag hem als je broer beschouwen. Jij bent arm en bezit niets om je moeder te onderhouden; als je iets nodig hebt, kan Kleine-Winst het je verschaffen.’

De zoon bedankte hem nogmaals. Daarna nam hij zijn moeder weer op de rug en zijn kleine broer aan de hand en ging naar huis. Als hij tegen Kleine-Winst zei: ‘breng vlees en wijn!’ was er ook meteen vlees en wijn en kookte er al dampende rijst in de pan. Als hij tegen Kleine-Winst zei: ‘breng geld en laken!’ dan vulde de beurs zich met geld en was de kist al tot aan de rand met laken gevuld. Wat hij ook vroeg, hij kreeg alles. Zo werden ze langzaam zeer welgesteld.

Zijn oudere broer was echter zeer jaloers op hem en toen er in het dorp opnieuw een toneelstuk werd opgevoerd, nam hij zijn moeder met geweld op de rug en ging erheen. Toen hij bij de kloof kwam, gleed hij met opzet uit en liet zijn moeder in de diepte vallen, er slechts op bedacht dat zij werkelijk in stukken uiteenviel. En werkelijk, de moeder kwam zo slecht terecht dan romp en ledematen overal verspreid lagen. Op zijn gemak daalde hij nu zelf in de kloof af, nam zijn moeders hoofd in zijn handen en deed alsof hij weende.

Meteen was ook weer de priester ter plaatse en sprak: ik kan de dode weer tot leven wekken en wit gebeente met vlees en bloed bekleden.’. Toen deed hij de laatste keer ook gedaan had en de moeder kwam weer tot leven. De oudste broer had echter met opzet al eerder een van haar ribben verborgen. Die haalde hij nu tevoorschijn en hij sprak tot de priester: ‘er is nog een been over. Wat zal ik daarmee doen?’

De priester nam het been aan, deed er leem en aarde omheen, blies het aan zoals eerst en er ontstond een mannetje dat veel gelijkenis vertoonde met Kleine-Winst, alleen was hij veel groter van gestalte. ‘Hij heet Grote-Plicht,’ zei hij tot hem. ‘Wanneer je je aan hem houdt, zal hij je steeds terzijde staan.’

De zoon nam de moeder weer op de rug en Grote-Plicht liep achter hem aan. Toen hij bij de poort van de hoeve kwam, zag hij zijn jongere broer nader bijkomen die Kleine-Winst in zijn armen droeg. ‘Waar ga je heen?’ vroeg hij aan hem. De broer sprak: ‘Kleine-winst is een goddelijk wezen dat niet blijvend onder de mensen wil wonen. Hij wil weer naar de hemel vliegen en ik doe hem uitgeleide.’

‘Geen Kleine-Winst toch aan mij! Laat hem niet gaan!’ zei de oudste. Maar voordat hij uitgesproken was, verhief Kleine-Winst zich in de lucht. De oudste broer liet nu haastig zijn moeder op de grond vallen en strekte zijn hand  uit om Kleine-Winst te grijpen. Maar het lukte hem niet en reeds verhief zich ook de Grote-Plicht, pakte Kleine-Winst bij de hand en beiden stegen naar de wolken en verdwenen.

Toen stapte de oudere broer op de grond en zei zuchtend: ‘ach! Omdat ik de Kleine-Winst begeerde, het ik de grote plicht verzuimd.